Tijdens zijn opleiding tot architect raakte Peter Knaven gefascineerd door het grensgebied tussen architectuur en beeldende kunst. Na zijn studie ontwikkelde hij zich als autodidactisch kunstenaar. Bij toeval ontdekte hij het smeden van stalen messen met hamer, aambeeld en kolenvuur. Het mes bood als toegepaste kunst de duidelijke vorm en structuur waar hij toen behoefte aan had.

Na het smeden van vele messen werd het mes voor Peter een wat dubieus object. Het is zowel een mooi en onmisbaar gereedschap als een potentieel dodelijk wapen. Juist die ambivalentie fascineerde hemj. Veel van wat de mens produceert of ontwikkelt, heeft vaak onbedoelde, destructieve gevolgen of een duistere kant. Het leidde ertoe dat het maken van messen onder zijn hamer evolueerde tot stalen kunstwerken die hij “artefacten uit het vuur” noemt.

Het vuur verwijst zowel naar het smidsvuur als naar het hellevuur, het duister en een post-apocalyptische wereld. De objecten zijn artefacten uit een vreemde wereld die raken aan de wereld die we kennen. De beeldtaal is geïnspireerd door sciencefictionfilms, post-apocalyptische games en instrumenten uit de negentiende eeuw.

Peter combineert een zichtbaar grove bewerking van het staal met de verfijning en detaillering die hij zich met het maken van messen heeft eigen gemaakt.